Een Dorpse Dag in Wamel 2008: Een Historisch Filmportret

Het was een dag die het hele dorp Wamel zich nog lang zou herinneren, al verdween hij daarna langzaam uit het collectieve geheugen. Maar niet uit het archief van de camera. Dankzij de Maas en Waalse chroniqueur en filmer Jos Kruisbergen werd deze bijzondere dag voor altijd vastgelegd.

Vroeg in de ochtend liep het halve dorp al uit toen drie bussen met schoolkinderen vertrokken richting Julianatoren in Apeldoorn. De sfeer was vrolijk en opgewonden; ouders zwaaiden, kinderen riepen door de ramen, en Wamel voelde even als één grote familie.

Op een onverwacht moment stond Jos Kruisbergen thuis nog even aan de lijn van het antwoordapparaat, waar zijn kleinzoon een boodschap had achtergelaten met de vraag of hij direct naar basisschool De Laak kon komen om te filmen. Een korte oproep, maar met grote gevolgen: zonder aarzelen pakte hij zijn camera. Vanaf dat moment trok hij van ’s morgens vroeg tot laat in de avond door het pittoreske Wamel om alles vast te leggen wat deze bijzondere dag zo uniek maakte.

Het was niet zomaar een dag. Het was ook de dag van het EK-voetbal: Nederland tegen Roemenië. In Huize Henricus deden de ouderen mee aan de avondvierdaagse, maar met een knipoog naar het grote voetbaltoernooi vroegen zij zich vooral af of de ANWB wel zou komen bij eventuele pech, of dat iedereen thuis voor de televisie zou zitten.

In de nieuwbouwwijk Clarevelt werd volop gesproken over de wedstrijd. Conciërge Marie van Oijen en enkele moeders, onder wie Ingrid van Hal, waagden zich aan voorspellingen. De spanning tussen dorpsleven en voetbal hing overal in de lucht.

Ondertussen vertrokken de drie bussen met schoolkinderen uit het dorp. Jos Kruisbergen vervolgde zijn tocht richting de nieuwbouwwijk, ook wel “Wamel City” genoemd in de volksmond. Op de bouw sprak hij met metselaar Frans Postulart, die met een glimlach verklaarde: “Als Nederland niet wint, vreet ik mijn hoed op.”

Tegen de avond, toen de kerkklok negen uur sloeg, viel er een bijna onwerkelijke stilte over het dorp. Wamel leek uitgestorven. Iedereen zat binnen gekluisterd aan de televisie. Alleen het zachte geluid van de klok en af en toe een hond in de verte doorbrak de rust.

Bij voetbalclub Unitas zat de kantine echter vol met juichende oranje supporters. Maarten Koolhout riep enthousiast dat er plannen waren om met 57 man naar Basel en Zürich te reizen, in het spoor van het nationale elftal. Elders in het dorp trainde de hondenclub onverstoorbaar door voor het aankomende examen, alsof de wereld daarbuiten niet bestond.

Op de Prins Willem-Alexanderbrug was geen mens te bekennen. Straten lagen leeg, dijken waren stil, en Wamel ademde voetbal, stilte en zomeravond tegelijk.

Deze unieke documentaire, achttien jaar geleden vastgelegd door Jos Kruisbergen, toont een tijd die voorbij is maar niet vergeten mag worden. De kinderen van toen zijn inmiddels volwassen, velen hebben zelf gezinnen. Ouderen uit die tijd zijn inmiddels overleden, maar blijven in beeld en herinnering voortleven.

Dankzij deze film leeft Wamel 2008 voort – niet alleen als een dorpsmoment, maar als een stukje geschiedenis dat bewaard is gebleven voor nu en voor toekomstige generaties.

De documentaire is te zien op de site van de Jos Kruisbergen Stichting.