Het begon als een gewone verkiezingsdag in Wamel. Al vroeg stroomde het Dorpshuis vol met inwoners die hun stem kwamen uitbrengen. De opkomst was opvallend hoog, de sfeer levendig. Maar wie goed luisterde, merkte al snel dat het gesprek van de dag niet over politiek ging. Het ging over een bankje. Een verdwenen bankje.
Het begon als een gewone verkiezingsdag in Wamel. Al vroeg stroomde het Dorpshuis vol met inwoners die hun stem kwamen uitbrengen. De opkomst was opvallend hoog en de sfeer levendig. Maar wie goed luisterde, merkte al snel dat het gesprek van de dag niet over politiek ging, maar over een bankje. Een verdwenen bankje.
Al langere tijd leefde er onder de Wamelnaren een stille ergernis. Boven op de dijk, bij de lange trap, had ooit een bankje gestaan: een eenvoudige plek, maar van grote waarde. Vooral voor oudere inwoners, die na de klim even wilden uitrusten en genieten van het uitzicht over de uiterwaarden en de binnenwiel. Tot het moment dat het bankje plotseling verdween, weggehaald door de gemeente West Maas en Waal zonder duidelijke uitleg. Sindsdien bleef het gemis voelbaar en werd de dijk voor velen letterlijk een brug te ver.
De klachten bereikten uiteindelijk de lokale politiek. De Dorpslijst besloot niet langer af te wachten en kwam met een symbolisch gebaar. Afgelopen week plaatsten zij tijdelijk een nieuw bankje boven aan de trap. Geen definitieve oplossing, maar wel een duidelijk signaal: dit bankje hoort hier. Even leek het probleem opgelost en keerde de rust terug op de dijk, maar die rust was van korte duur.
Nog geen paar dagen later was het bankje opnieuw verdwenen. Dit keer niet weggehaald door de gemeente, maar simpelweg… weg. Gestolen, zo lijkt het, tot grote verbazing en verontwaardiging van het dorp. In het Dorpshuis wordt er schande van gesproken. “Zoiets doe je toch niet,” klinkt het. Voor veel inwoners voelt het als meer dan een simpele diefstal; het raakt aan respect, saamhorigheid en zorg voor elkaar.
Ook de Dorpslijst reageert verbijsterd. Of er daadwerkelijk sprake is van diefstal, of dat er misschien een politieke stunt achter zit, blijft vooralsnog onduidelijk. Evenmin is bekend of er aangifte wordt gedaan, terwijl de verkiezingscampagne op haar hoogtepunt is en alle aandacht daar nog op gericht lijkt. Eén ding is zeker: het bankje is uitgegroeid tot meer dan een zitplaats alleen. Het is een symbool geworden van gemis, betrokkenheid en de vraag hoe een klein dorp omgaat met zijn ouderen. En ergens, langs de dijk van Wamel, blijft het voorlopig leeg.