Column: Vinkjes

In eerste instantie wilde ik een column over dieren schrijven. Het is vandaag tenslotte dierendag. Na het lezen van een artikel op gelderlander.nl besloot ik het over een andere boeg te gooien. Het bewuste artikel ging over Russische kannibalen. Mijn stukje werd echter zo luguber dat ik het heb uitgesteld tot Halloween. Dan sluit de sfeer beter aan bij een column over leverpastei en schouderkarbonade.

Dus toch een verhaaltje over dieren. Gaat ’ie zeker weer over zijn hond zitten zemelen! Nee, dit keer niet. Over die twee kanaries dan? Nee, zelfs dat niet. Ik wijd mijn column aan mijn zebravinken. Twee nieuwe bewoners van mijn volière. Zebravinken hebben veel goede eigenschappen. Ze zijn oersterk, stellen weinig eisen aan hun behuizing, hebben geen ingewikkelde voeding nodig én ze zijn goedkoop. Dat ze zo goedkoop zijn, houdt verband met een andere prettige eigenschap: ze planten zich eenvoudig voort. Sterker nog, zebravinken zijn een soort klein uitgevallen broedkipjes. Als het mannetje een mens was geweest, had hij vrijwel zeker een aannemersbedrijf gehad. Het vogeltje is voortdurend aan het bouwen. Elk sprietje gaat in de snavel mee ter aankleding van een nestje. Ma Vink heeft in een week meer eitjes gelegd dan mijn kanaries in zes maanden. Op zich is dat niet zo moeilijk, de kanaries hebben namelijk nog geen enkel ei geproduceerd. Zes witte ovaaltjes liggen onder Ma Vink te stoven. Pa Vink vliegt af en aan met nestmateriaal. (Het eerste jong dat uitkomt noem ik Sla Vink. Heb ik zojuist bedacht!)

Of er overigens ooit jongen uit de eitjes komen is nog de vraag. Ik ben er niet zeker van dat de eieren bevrucht zijn. Het kan dus zijn dat Ma Vink dagenlang op lege schalen zit te broeden. Tegen de tijd dat deze column verschijnt zouden er roze wurmpjes met een heel klein snaveltje in het nest moeten liggen. Zo niet, dan blijft het pluizige kommetje leeg. Tenzij Ma Vink een verrassingsei heeft gelegd. Daar zit altijd iets in, dat weet iedereen.

Of ik mijn vinkjes op dierendag iets extra’s geef? Natuurlijk! Geen teenmassage dit keer, maar een lekker stukje appel. Of anders wat eivoer, een beetje vogelmuur of trosgierst, opties genoeg. Het zal de vogels trouwens worst wezen of het dierendag is, maar mij niet. Eén dag per jaar wil ik ze verwennen, vin’k leuk!